Hayat bu ya kandırılırız arada sırada. Yani bizi kandıran birileri çıkar karşımıza. Ya da biz buluruz onları sağda, solda. Bazen anlamayız hiç kandırıldığımızı. Bu güzeldir aslında. Farkında olmamak gerçeklerin. Bazen de anlarız kandırıldığımızı, söveriz kandırana, kana kana. İnsanlar kötüdür aslında. İyileri de çıkar arada sırada karşımıza. Nadirdir onlar. Ama bakma onlara. İnsanların çoğu kötüdür aslında! E insanların çoğu kötüyse, ben de kabul ettiysem insan olduğumu eğer, belki de farkında değilim ama kötüyüm aslında. Düşünüyorum, hem de en büyük yalancıyım aslıma. Kızıyorum şimdi kendime: kandırdığım için kendimi arada sırada. Belki de daha sıklıkla. Çünkü kimi zaman anlıyorum kandırıldığımı, kimi zaman tatlı tatlı kanıyorum kendime anlayamıyorum aslında. Bir de bilerek kanmak var esasında. Bu en karışığı, ama en kolay anlaşılanı belki de. İnsanız ya eksiğiz aslında. Ama toz konduramayız bembeyaz kaftanımıza. Kaf Dağı da pek uzak değil aslında bizim bulunduğumuz yerden bakınca. Hep güzelliklerle donatılmışız. Zaafımız, bedliğimiz pek azdır bedenimizde, ruhumuzda, aklımızda. Ne diyordum ben? En büyük yalancı biziz aslında. Suçların en büyüğü kendini kandırmak. En büyük günahta bunu bilip de söylememek aslına. Ben kandırıyorum kendimi en çok. Korkuyorum akıl örtüsünün altına sakladıklarımı görmekten. En kötü benim yine kendime. Bazen öğreniyorum sonunda, bazen hiç öğrenemiyorum, bazen de göz göre göre bilmiyorum aslında. En büyük hatalarımda başkalarını benliğime yem ediyorum, istediklerim olmadığında ise şansı, kaderi. Ben kandırdıkça kendimi, başka şeyleri suçlamak, aklımın darağacında sallandırmak en kolayı aslında.
Düşündüm de güzel de olabilir kendini kandırmak bu arada. Bir de bu taraftan bakalım kandırana, kandırılana. Alan memnun satan memnunsa eğer:
“Beni kandırmayan zat bini kandırsın.”
#1 by elif dadanlar on 26 Haziran 2011, Pazar - 11:26
Kimse ne kendini ne de başkasını kandırsın:))
#2 by fatma korkusuz on 27 Haziran 2011, Pazartesi - 09:44
bu yüzden en büyük zararı kendimize veririz ya